
பாவ அலைகள் பற்றிய பேருண்மைகள்
நாம்
எத்தனையோ கோடிச் சரீரங்களில் பல இம்சைகள் பட்டுத் தான் மனிதனாக இன்று வந்திருக்கிறோம்.
பார்க்கின்றோம் அல்லவா…? ஆட்டை அறுத்துக் கொண்டிருப்பான். கறி வாங்குகிறவன் என்ன செய்வான்…? நாக்கில் எச்சில் ஊறிக்
கொண்டிருக்கும். இந்த உறுப்பு
வாங்கலாமா…? அந்த உறுப்பு வாங்கலாமா…? என்று அவர்களுக்கு.
ஆனால் கறி
சாப்பிடாதவன்…
1.அந்த ஆட்டை அறுப்பதைப் பார்த்தான் என்றால் அச்சசச்சச்சோ என்று கண்ணை இறுக்கி மூடிக் கொள்வான்.
2.அப்போது
அது பாவ அலைகள்.
அது
வேதனைப்படப்படும்போது அதை ஈர்த்து அந்த உணர்வின் தன்மை வேகம் ஆன பிற்பாடு அந்த உணர்வை நுகர்ந்த உடனே “பாவம்” என்று நினைக்கின்றான்.
ஒன்றுமில்லை…! ஆனால் ஆட்டை
அறுப்பவனைப் பார்த்து
“இப்படிச்
செய்கின்றானே…!” என்று
எண்ணுகின்றோம் இது பாவ அலைகள். இந்த உணர்வுகள் நம் உடலுக்குள் சென்ற உடனே நம்மை அறியாமலேயே இந்த இரக்க உணர்வும் அந்த வேதனையும் அது படுகின்ற
வேதனை எல்லாம் நம் உடலுக்குள் இந்த உணர்ச்சிகள் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும். ஆனால் நாம்
தப்பு பண்ண வில்லை.
வேடிக்கை
பார்த்து விட்டோம். ஆனால் அந்தப் பாவ அலைகள் நம் உடலிலே சேர்ந்து செயல்பட
ஆரம்பித்து விடும்.
1.இந்த மாதிரி உள்ளவர்களைப்
பாருங்கள்
2.யாராவது
கஷ்டப்படுகின்றார்கள் என்றால் அடடா… என்று அதை எல்லாம் இழுத்து வேதனைப்படுவார்கள். இதெல்லாம் பாவ
அலைகள்.
இதைத்
துடைப்பதற்கு முடியவில்லை என்றால் அது வளர்ந்து கொண்டே போகும். இதை வளர்த்துக்
கொண்ட பின் என்ன
செய்கின்றார்கள்…? இவர்களை அறியாமலேயே இந்தப் பாவத்தைச்
செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள். இது வளர அதே உணர்வு அங்கு செயல்படத் தொடங்கி விடுகின்றது.
ஆட்டை
அறுப்பவர்கள் என்ன செய்கின்றார்கள்…? இதை விற்றுக் காசை எடுக்கலாம்
என்று நினைப்பார்கள். அந்த உணர்வோடு அறுக்கப்படும் பொழுது அந்த உயிர் ஆட்டை
அறுப்பவர்கள் உடலுக்குள் போய் விடுகின்றது. அவன் உணர்வை எடுத்து அது என்ன
செய்கின்றது…? அது மனிதனாகப் பிறக்கும் அணுவாக மாறுகின்றது.
ஆனால் அதே
சமயம் அந்த ஆட்டுக்கறியை அறுக்கும் போது ரசித்துப்
பார்க்கின்றோம் இல்லையா… இந்த உறுப்பு வாங்கலாமா அந்த உறுப்பு வாங்கலாமா என்று.
இந்த உணர்வுகளை நாம்
எடுத்த உடனே (அந்த
உறுப்புகளை) அந்த ஆடு
மாடுகள் எப்படித் தனது விஷத்தின் தன்மையைத் தனக்குள் கூட்டி அதற்கு அந்த
உடலின் அமைப்பு வந்ததோ இதே போல இந்த உணர்வின் அணுக்கள்
நாம் நுகரப்படும்
பொழுது அந்த ஆட்டைப் போன்ற உணர்வின் உணர்ச்சிகளை நமக்குள் தூண்டும்.
1.அப்போது
அதைச் சாப்பிடும்போது அதே வலுவின் தன்மை நம் உடலில் சேர்கிறது
2.ஆட்டிற்கு
வலு ஜாஸ்தியாக இருக்கும்… அதே போல் நம்
உடலில் உள்ள உறுப்புகளுக்கு
வலு ஜாஸ்தியாக இருக்கும்.
ஆடு மாடு
எல்லாம் என்ன செய்யும்…? சாப்பிட்ட உணவில் இருக்கக்கூடிய விஷத்தைத் தன் உடலாக மாற்றிக் கொள்கின்றது…
வலுப்பெறுகின்றது.
மனிதன் நாம் இப்போது அதைச் சாப்பிட்டோம் என்றால் என்ன செய்யும்…? அந்த ஆட்டைப் போல
விஷத்தைத் தாங்கிக் கொள்ளும் அணுக்கள் மாறும். ஆனால் ஆட்டுக்குச் சிந்தனை
இருக்கின்றதோ…? புல்லை மேயும்… இல்லை
என்றால் முட்டப் போகும்.
அதே
மாதிரி ஆடு மாடுகளைச் சாப்பிடுபவர்களை எல்லாம் பாருங்கள்.
1.ரசித்துச் சாப்பிட்ட பின் அடுத்து… சிந்தனை இல்லாத கோபங்களும் சிந்தனை இல்லாத தவறுகளும்
செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.
2.மனம்
வலுவாகப்
பெறுவார்கள்… மனம்
உறுதியாகப்
பேசுவார்கள்.
3.ஆனால் தன்னை
அறியாமலேயே தவறு செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.
4.அப்போது தனக்குள் வேதனையை
அதிகமாக்கி
விஷத்தின் தன்மையைக் கூட்டி விடுகின்றோம்.
ஆட்டுக்கு
ஆடு சண்டை போடும் போது முட்டி பயங்கரமாக மோதும். அப்போது
அந்த மோதலில் என்ன செய்யும்…? தன்னுடைய வலுவைக் கொண்டு “விட்டேனா பார்”
என்று சண்டையை அது விட்டுவிடுவது
இல்லை.
இதே மாதிரித் தான்
1.மனிதன் மற்றவரைத் துணிந்து அடிப்பான்
2.அவரைத் தொல்லைப்படுத்தும்
நிலைகள் வரும்.
3.இந்த
உணர்வுகளை எல்லாம் நமக்குள் எடுத்த உடனே மனிதனாக உருவாக்கிய உணர்வுகள் அனைத்தும்
மாறுபடும்.
இதைத்தான்
கீதையிலே… "நீ எதை எண்ணுகின்றாயோ அதுவாகின்றாய்…” நாம் நுகரும் உணர்வுகள் எதுவோ அது அந்த வாழ்க்கையில் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.
சிவ
தத்துவத்தில் நந்தீஸ்வரன் சிவனுக்குக் கணக்குப்பிள்ளை. நாம் எதைச்
சுவாசிக்கின்றோமோ எந்தக் குணத்தை நாம் பாவத்தையோ பிறர்படுகின்ற கஷ்டத்தையோ நாம்
சுவாசித்தோமென்றால் அது நமக்குள் உருவாகின்றது. அதை உருவாக்குவது நமது உயிர்.
அந்தப்
பாவ உணர்வுகள் நமக்குள் அணுவாகும் பொழுது தன் இனத்தை அது பெருக்குகின்றது. இதுதான்
நந்தீஸ்வரன் சிவனுக்குக் கணக்குப்பிள்ளை.
நாம் இந்த
வாழ்க்கையில் எத்தகைய பாவத்தை எல்லாம்
வேடிக்கை பார்த்தோமோ
1.அப்போது நம் நல்ல
குணத்தைக் கொண்டு உதவி செய்து வந்தாலும்
2.இந்தக் கணக்கின்
பிரகாரம் நம் உடல் நலியத் தொடங்கும்.
3.அதன்
பிறகு நம் உடல் எப்படி மாறும்…? என்கிற வகையில் இங்கு கொண்டு வருகின்றார்கள். இதுதான்
நந்தீஸ்வரன் சிவனுக்குக் கணக்குப்பிள்ளை.
நாம்
அடிக்கடி வேதனைப்பட்டோம் என்றால் வாத நோய்கள்… வாதம் சம்பந்தப்பட்ட
நோய்கள் 88 என்று சொல்வார்கள். அதிலே எந்த வகையில் வேதனைப்பட்டோமோ அதற்குத் தகுந்த
வகையில் உடல்களில் கை கால்களில் சரவாங்கி நோய் அந்த வாங்கி நோய் இந்த வாங்கி
நோய் மூட்டுக்கு
மூட்டு வலி தசைகளில் வலி உறுப்புகளில் வலி இப்படி எல்லாம் வந்து சுருங்கிவிடும்.
நந்தீஸ்வரன்…! நாம் சுவாசித்த உணர்வு உருப்
பெறுகின்றது… நம் உயிர் உருவாக்குகின்றது அந்த வேதனை உணர்வை. அது அணுவாக நமக்குள்
உருவானது என்றால்
மீண்டும் தன் இனத்தை உருவாக்குகின்றது. அதுதான் நந்தீஸ்வரன் சிவனுக்குக்
கணக்குப்பிள்ளை.
நந்தி
எனும் பொழுது மாட்டைப் போட்டு வைத்திருக்கின்றார்கள். இப்போது செடி கொடிகளைத் தான் ஆடு மாடெல்லாம் சாப்பிடுகின்றது. அப்போது அந்த உணர்வின்
தன்மை பெற்ற பின்… அந்த ஆடு மாடைப் போல வேதனையின் உணர்வுகளை…
விஷத்தின் தன்மையைத் தான் உடலாக்கப்படும் போது அதே
உடலின் அமைப்பை நமக்குள் கொண்டு வந்து விடும்… ஐந்தாவது புலனறிவாக…! ஆறாவது
அறிவை இழக்கச் செய்யும். ஆறாவது அறிவு குறைந்துவிடும்
அதற்குத்தான்
இங்கே நந்தீஸ்வரனைப் போட்டு இருக்கின்றார்கள்.
விநாயகருக்கு
முன்னாடி என்ன வைத்திருக்கிறார்கள் எலி. எலி என்ன செய்கின்றது…? தரையில் வங்கு
போட்டுக் குடி
கொள்கின்றது. நாம் நல்ல மனதுடன் வேதனைப்படுபவரையோ வெறுப்படைவோரையோ பார்த்தோம் என்றால் நம் நல்ல குணத்திற்குள் இது வந்துவிடும்.
அப்போது நல்ல குணத்தைச்
செயலாக்கவிடாது.
இதுதான் ஓமுக்குள் ஓம்…! இதையெல்லாம் நாம் தெளிந்து கொள்ள வேண்டியது மிகவும் அவசியம்.